Forum Fibromyalgie - Fibromaatje.nl

nou dit wordt dan mijn eerste vraag, maar hoe begin je.....

ik probeer het kort te houden,
sinds 3 maanden zit ik thuis, afgekeurd en helemaal in de put. ik werkte 20 uur in de week met ouderen en had dat graag willen blijven doen maar helaas.
als ik over fibro lees lees ik veel over de pijn die de mensen hebben maar eigenlijk heel weinig over extreme moeheid.
en dat is waar ik met tijden zo'n last van heb, op 'goede' dagen denk ik alles te kunnen en zit vol plannen over werk en toekomst. maar die tijden duren maar zo kort en dan sleep ik me de dag door en ben niet vooruit te slepen.
de pijn is vervelend maar voor mij is de moeheid het ergste.

wat is dit toch? waarom lukt het mij niet om te werken of iets te ondernemen zonder dat ik op de blaren moet zitten?
als ik lees en hoor andere wel kunnen werken met fibro waarom ik dan niet, ligt het aan mij ben ik dan lui of wat is dat nou.

voel ik me goed kan ik het huishouden zonder al te veel problemen doen maar op dagen als vandaag loop ik met dikke brandende ogen rond loop de hele dag te gapen en voel me zo ziek

als ik dit terug lees schaam ik me er voor maar ik ben het zo beu!

wie herkent dit en zit ook thuis?

gr mees

schaam je als jeblieft niet!
Ik ben gezegend met het feit dat ik kan werken en gelukkig niet zo'n erge vorm van Fibro heb.
Maar bij mij is de vermoeidhei elke dag wel aanwezig. Nooit uitgerust zijn, slecht tegen laat naar bed gaan en ook zeker op de doordeweekse dagen vroeg naar bed.
Zeer herkenbaar dus

ook hier erg herkenbaar hoor,en niks om voor te schamen.
ik heb ook in het begin thuis gezeten,kon ook niet meer werken.
de pijn is niks maar de moeheid vind ik zelf ook t ergste.
sinds kort mag ik me weer gelukkig prijzen dat ik weer 20 uur werk,maar ik zit dan ook wel aan mijn max.
het heeft bij mij lang geduurd eer ik het "nieuwe" ritme te pakken had.Maar probeer eerst zelf op je gemak alles op een rijtje te zetten ,en het is ook niet niks wat je hebt,vergeet dat niet.

denk ook wel dat het deels scheelt hoe heftig je het hebt. Mijn klachten kwamen langzaam en er kwam wel steeds iets bij maar het bleef als het ware steken.Ook had ik toen al een bewegend beroep en dat is mss ook wel mijn geluk geweest
Nu heb ik over het algemeen niet de hele dag pijn maar ervaar wel last bij bijv staan en zitten en toch wel de vermoeidheid. Het is bij iedereen verschillend en het kan zich stabiliseren waardoor je op een gegeven moment ook weer wat meer kan

klopt,het is voor iedereen ook heel verschillend.
mijn ervaring voor mezelf is: het zit toch in je (en bij de meeste hier geloof ik ook ) om maar door te gaan.En om die overbelasting te laten herstellen en jezelf aanpassen aan het nieuwe kunnen,wanneer je gehoord hebt dat je fm hebt, kost wel tijd.

Alsjeblieft geen schaamte he? Jij kunt er niks aan doen. En nee, je bent niet lui. Dat ben je als je niks doet omdat je geen zin hebt ipv omdat je er de energie niet voor hebt. Ik herken het helemaal overigens. Niet de schaamte, maar het feit dat de vermoeidheid een veel hogere tol eist dan de pijn. Ik werk wel, maar maar voor 20 uur per week (en nu zelfs maar 10 vanwege een burn out) en zelfs dat valt zwaar. Ik moet alles wat ik doe inplannen. Als ik een dagje iets leuks wil gaan doen, moet ik de dag ervoor én de dag erna niks in de agenda hebben staan. Naarmate de tijd is gevorderd heb ik hier enigzins mee om leren gaan, maar leuker wordt het er niet op...

raar om te zeggen maar wel fijn dat ik dus niet de enige ben met dat moe zijn!
ik herken veel in wat jullie zeggen, als je vandaag iets meer doet pluk je dus idd morgen de vruchten.
zo ben ik vanmiddag lekker een half uur in de sneeuw gaan wandelen, een half uur en ik ben kapot. maar heb wel heerlijk gewandeld en dat pakken ze me niet af.

het idee dat ik 'ooit' weer kan gaan werken klinkt als iets wat ik niet geloof maar ik teken ervoor!

super lief dat ik al zo snel hier gehoor vind, ik hoop dat ik nog veel kan leren hier en denk dat acceptatie daar een ding van is.

dank je wel xxx

Hallo Mees,

Ik ben ook zo moe ik kan er ook niet aan wennen en mijn draai er niet mee vinden. Ik heb er ook heel erg de balen van omdat ook niemand het lijkt te snappen je kunt het ook niet uitleggen aan mensen die dat zelf niet hebben.
Ik vind me zelf ook een zeikert en lui worden maar ik kan gewoon inderdaad maar 1 ding op een dag als het er meer zijn heb ik daar echt dagen last van. Ik vind het moe zijn ook erger dan de pijn echt je zelf maar de dag door sleuren bah.
Sterkte er mee ik krijg gelukkig huishoudelijke hulp van de wmo ik hoop dat het een beetje gaat helpen. Groetjes van Ollie.

zo ben ik vanmiddag lekker een half uur in de sneeuw gaan wandelen, een half uur en ik ben kapot. maar heb wel heerlijk gewandeld en dat pakken ze me niet af.

precies !!
je kan beter ( als je de keus hebt dan hoor) je energie het meest gebruiken voor de leukere dingen......daar kan je toch weer ff mee vooruit,ook al ben je kapot.

Je hoeft je zekers niet te schamen, ook ik herken het, als ik uit bed kom denk ik ooooo gaat wel lekker maar als ik een 2 uur verder ben denk ik soms hoe kom ik de rest van de dag door. Plannen doe ik maar niet te veel meer, werken kan ik al jaren niet meer en ben blij af en toe te kunnen helpen in het huishouden al is dat dan van uit de rolstoel. Vermoeidheid is ook een van de redenen dat ik geen familiebezoeken meer doe want ze snappen je toch niet en ik heb geen zin meer om na 10 jaar ziek zijn het nog steeds te moeten uitleggen, veels te vermoeiend dus
groetjes carla